سماع قلم

هنر خوشنویسی یکی از هنرهای برجسته ایرانی است که در گذشته تا کوشش هنرمندهن خوشنویس همواره  راه پیشرفت وتکامل را پیموده است.

بررسی ها و پژوهش های تازه نشان می دهد که در عصر تکنیک فضا نه تنها هنر خوشنویسی پیشرفتی نکرده، بلکه دچار گونه ای واگشت و پس افتادگی گردیده است  ودیگر مردم آنطور که باید دوستار فرا گرفتن خوشنویسی و خواستار زیبایی های این هنر نمی باشند و یا روی گار آمدن افزار و ماشین های جدید نگارش، توجه به این هنر را از بین برداشته است. هنر خوشنویسی و حس خط از دیرباز مورد توجه بوده و کار کسانیکه در خوشنویسی کوشش بکار نمی بردند مورد نکوهش واقع می شد.

اهمیت خط خوش به اندازه ای بود که آن را نصف علم می دانستند و می گفتند:( الخط نصف العلم ) توجه و عنایت بزرگان و دانشمندان روزگار گذشته به خط فراوان بود و در باره آن سخنها گفته و چیزها نوشته اند، از جمله شاعر معروف اصفهانی صائب شیرین سخن دیدن خط خوش را بهتر بالا تر از خواندن گفتارهای سودمند می داند که ان خط خوش گویا و نمایانگر آنهاست .

با توجه به اهمیتی که پیشینیان ما به خوشنویسی می داده اند و کم مهری ناگفتنی که امروز نسبت به این هنر موجود است زود باشد که این هنر از جرگه هنرهای زیبای ما رخت بربندد وبه د یار نیستی رهسپار گردد و شکستی جبران ناپذ یر پیکر زبان و ملیت و اد بیات و هنرهای ظریفه ما وارد شود.

پیشرفت و ترقی هر ملتی با ترویج علم و هنر نسبت مستقیم دارد که آن نیز به نوبه خود مربوط به گفتار و کتاب است. ازاین رو باید رهبران قوم برای سوق دادن ملت به راه ترقی و تعالی توجهی کامل به زبان و خط ایرانی بنمایند. جای بسی خوشوقتی است که در پهنه سرزمین وسیع ما افرادی از گذ شته تا به امروز به خوشنویسی توجهی کافی داشته اند و همواره به ترجمه های کارنامه ای خطاطان و خوشنویسان پرداخته اند و دست به تالیفات و تصنیفات سودمند و تذکره های مفید زده اند.

امید است که انتشار این نشریه نیز گامی در جهت شناساندن این هنر بوده وبه ترقی و تعالی این هنر کمک بنماید.